Zie de
webpagina met alle verhalen. Er is een grote gloednieuwe bijdrage van Ben
Teeuwisse
Nieuw op 30 januari 2012 zijn twee foto's.
Elftalfoto Australië 1957 bij hun trip naar
Nederland en een scorekaart van de wedstrijd bij Rood en Wit!
Beide ontvangen van Rob de Haas.
-------------------------------------
Verhalen uit de oude doos van Ton
Balk
Mijn vader werd omstreeks 1910 lid van A.F.C.. De dochtervereniging A.C.C. werd
in 1921 opgericht, ik in 1927.
Een en ander leidde er toe dat ik vóór en in de oorlog regelmatig met mijn vader
op de zondagen op de sportvelden aan de Zuidelijke Wandelweg aanwezig was. A.C.C.
speelde ’s zomers op het “Tweede Veld” van de voetbalclub. Achter het derde veld
stond aanvankelijk de cricketkooi waar ik de cracks van A.C.C. kon zien oefenen.
Mannen als vader en zoon Piet Sanders, de topvoetballer en cricket allrounder
Charles Lungen, Dick de Baare, Wally van Weelde, Lou van Kranendonk, de broers
Immig en Prent, Willem Staats en nog een heleboel anderen. Dat alles onder het
toeziend oog van terreinknecht Dirk en zijn altijd lawaai makend werkpaard, die
samen de terreinen in orde moesten houden.
Dat was vaak moeilijk in de maand mei. De voetballers en cricketers wilden dan
tegelijkertijd het Tweede Veld bezetten en bovendien moest in het voorjaar het
dikwijls afgetrapte, voor een deel zwart geworden veld worden omgetoverd tot een
aanvaardbare cricketground. Maar gelukkig konden wij het veld van de Twentse
Bank gebruiken als reserveveld.
In 1941
werd ik lid van A.C.C..
Eerder was ik al als scorer bezig. De toenmalige gezaghebbende voorzitter van de
N.D.C.B. ( Nederlandsche Dames Cricket Bond ), mevrouw Sabelson, had mij niet
zonder bijbedoelingen vertrouwd gemaakt met de geheimen van het scoringboek.
Ook had ik toen al een verleden in de cricketstad Schiedam door logeerpartijen
bij mijn neef Victor. We speelden daar cricket met tennisballen en zelfgemaakte
bats met jongens uit de buurt op door de crisisjaren ongebruikt gebleven
bouwterreintjes. Hoogtepunten waren natuurlijk de bezoeken van wedstrijden op
het toenmalige veld van Hermes D.V.S. Er werd daar vanwege de geringe omvang van
het veld van één kant gebowled en de zessen vlogen nog al eens hoog tegen de
gevels van de huizen van de Damlaan.
In de
oorlogsjaren waren er voor mij verschillende mogelijkheden om te cricketen. De
eerste was natuurlijk het juniorenteam op woensdagmiddag. Alle leeftijden tot 18
jaar bij elkaar. Ik speelde toen met de broers Van Weelde, Schatens, Van der
Hurk, met Pierre Eskes, Hans Schooneveldt, George Zeegers, Herbert Kuyper, Wim
Feldmann, Fred van Soomeren en vele anderen. Onze belangrijkste concurrent was
meestal Cr.I.C. met o.a. Ben Teeuwisse, Ad Kooyman, Ton Santen, Bert van der
Heijden, Fons Pelser, Lou van Adrichem, Frans van der Liet, Piet van Outersterp,
Berry Nooy, Ton de Haan, de gebroeders Schoordijk en Klinkhamer, enz.
Samengevat: altijd spannende wedstrijden! Hoogtepunten van het jaar waren de
toen ook al plaats vindende Flamingo Juniores toernooien. A.C.C. was daarbij
steeds van de partij.
De Amsterdamse Cricket Bond organiseerde voor de zaterdagmiddagen een competitie
waaraan behalve teams van V.R.A., V.V.V., Cr.I.C. en A.C.C. z.g.
kantoorelftallen meededen. Ik herinner me de teams Amsterda ( Amsterdamse Bank
), Robaver ( Rotterdamse Bank ), Deneba ( Nederlandse Bank ), Twentse Bank,
Nehamij ( Nederlandse Handel Maatschappij ), K.N.S.M., Rood Zwart ( Gemeente
Amsterdam ) en P.S.Z. ( Personeel Sociale Zaken ).
Bij A.C.C. werd het elftal het “Heerenteam” genoemd. Het stond geruime tijd
onder leiding van Mr. Fred Sabelson ( tevens onze voorzitter ). Meestal kwam een
aantal Heeren niet opdagen. Dan stonden altijd juniores klaar om in te vallen.
En als dat niet lukte kon je vaak ook wel bij de tegenpartij invallen. Een
bijzondere cricketcompetitie voor “amateurs” . De A.C.C.-wedstrijden werden
meestal op uitvoerige en originele manier beschreven in de voortreffelijke “A.C.C.-pitch”
( redacteur Mr. Arnold Eysvogel ). De auteur onder de naam “Arend” was jarenlang
medespeler Arie Waayer.
Ook voor de zondagen gold dat je als junior-speler dikwijls op het laatste
moment een invallersplaats kon innemen. Als je wilde was het dus wel mogelijk om
drie maal per week te cricketen!
Intussen
was het eerste elftal van A.C.C. na een kampioenschap in de Overgangsklasse in
1939 gepromoveerd naar de hoogste cricketafdeling. In 1940 volgde opnieuw een
kampioenschap, ditmaal van een in verband met de oorlogsomstandigheden
georganiseerde “noodcompetitie”. Ik herinner me wedstrijden in dat jaar met
topprestaties van de bowlers vader Piet Sanders ( spinnende legbreaks
afgewisseld met pittige offbraeks ) en zoon Piet Sanders ( constante fastbowler
op of net buiten de off stump – met minstens 4 man in de slips natuurlijk ).
Dikwijls bowlden zij unchanged. Dat mocht toen nog. Mede daardoor waren de
totalen aanzienlijk lager dan nu. Een overwinning “met innings” was toen ook nog
regelmatig aan de orde. Andere tijden dus.
Een lange periode van topprestaties van het sterke A.C.C.1 was toen aan de gang.
Minder sterke spelers als Ton Balk moesten het zoeken in het tweede of derde
elftal. Dat gebeurde overigens met veel plezier. Ik speelde onder captains als
Lou Woudstra Sr., Piet Sanders Sr., Dick Disselkoen, Piet Nauta, Dick Van Gemen
en Jan Hendriks. Later volgde voor mij A.C.C.4 waar ik gedurende 15 jaar captain
mocht zijn van het z.g. opleidingselftal. De formule daarvan was 3 of 4 ouderen
met 7 of 8 jongens “in opleiding”. Tot de ouderen behoorden o.a. Harry
Scheepstra, Pim Schatens, Karel Prior, Ton de Haan, Ernst Offerman en Max de
Bruin Sr..
Om
volledig te zijn over mijn cricketverleden moet ik nog melding maken van de
wedstrijdenseries ( kort na de oorlog ) van teams van studenten van de
verschillende universiteiten. Het Amsterdamse studententeam stond onder leiding
van Harry Peschar. Ik mocht als jongerejaars de secretarisfunctie van het team
vervullen. Ook speelde ik in die tijd wedstrijden in het touringteam “The
Grubbers”. Voornamelijk leden van Kampong deden daar aan mee. Ik denk aan de
broers De Waard ( 3x ), Van Esveld ( 2x ), Hardebol ( 2x ), Henk de Ruiter,
Frank Kramer en Loet Clarenburg. Wij reisden in die tijd verschillende keren
helemaal naar Tilburg, Breda, Nijmegen, Arnhem, Deventer en Enschede.
Buitenlandse trips waren toen nog niet aan bod.
Op mijn 50ste stopte ik als actief cricketer. Daarvoor in de plaats: umpiren en
kijken naar de prestaties van de zonen Roelof en Jan, dikwijls zorgvuldig
geregistreerd door scoorster dochter Marleen.
Van groot
belang voor een “loopbaan” als cricketer zijn natuurlijk degenen die het
organisatorisch mogelijk maken.
Bij A.C.C. speelde op dat vlak vanaf de jaren ’30 lange tijd Willem Staats een
belangrijke rol. Vooral in de oorlogsjaren -- geen invoer van materiaal uit
Engeland - moest bijvoorbeeld veel worden gedaan aan reparatie van bats,
legguards, handschoenen, enz. . Dat gebeurde in de wintermaanden in zijn
etablissement op het Rembrandtplein, waar al het cricketmateriaal in een fraaie
ruimte op één hoog met uitzicht op het toen rustige plein was opgeslagen. Wij
werden als jongens ingeschakeld om hem daarbij te helpen. Wellicht in relatie
met mijn ervaringen daarmee werd ik in 1948 als commissaris van materiaal in het
bestuur van A.C.C. opgenomen. Dat duurde maar één jaar. Militaire dienst maakte
er een einde aan.
Ook mocht ik in die tijd secretaris Eysvogel in het bij hem thuis –
Valeriusstraat 6 – gevestigde advocatenkantoor helpen bij het noteren van de
jaarprestaties van de elftallen. In een groot boek werd alles met de hand
genoteerd. En daarna de gemiddelden uitrekenen!
Heel wat
jaren later, het was inmiddels 1988, werd me gevraagd om penningmeester te
worden van de K.N.C.B.. Dat had kennelijk te maken met het feit dat ik toen mijn
werk in een aanverwant beroep net had afgerond. Het werd voor mij na een
moeilijk begin met “lijken in de kast” een uiterst plezierige aangelegenheid in
een bijzonder professioneel werkend bestuur onder leiding van Steven van
Hoogstraten. Ook de contacten met de Financiële Commissie van de K.N.C.B. onder
leiding van Harry Peschar heb ik erg positief gevonden.
Een belangrijk evenement in die jaren was het organiseren van het I.C.C.-toernooi
in Nederland met veel landenteams. Dat liep, ondanks nog al wat trammelant met
het I.C.C.-bestuur, uitstekend, vooral dankzij de “projectleider” van dat
toernooi, Jan Wilts. Tijdens het slotdiner in de Pieterskerk in Leiden deed zich
een probleempje voor. Doordat verschillende deelnemers met twee maaltijden aan
de haal gingen bleken de laatste tafels het zonder te moeten stellen. Het kostte
de nodige moeite om een aanvaarbare oplossing te vinden!
In 1993 kwam er een einde aan mijn penningmeesterschap. Door problemen met de
opvolging werd ik in 1994 gevraagd opnieuw penningmeester te worden. Ik heb dat
toen niet gedaan maar ik heb wel nog weer vijf jaar het financiële werk van het
bestuur gedaan. Dat was dankzij de hulp van Alex de la Mar en Tecla Wilts,
ondanks de toenemende bureaucratisering in de subsidieregelgeving door NOC/NSF
en het desbetreffende ministerie, opnieuw een plezierige aangelegenheid.
Ton Balk,
januari 2012
The
attached photos give perhaps some idea of what I found in Rwanda. There is ONE
pitch (artificial) and designated cricket ground. It does have a net area but
the pitch, the practice net and the outfield are not good. The pitch plays OK
but the mat is coming up around the edges and the backfoot delivery point is a
hole! I was asked to do a groundsman's report for the Rwanda Cricket Association
in which I recommended several low cost (or no cost) actions. There is a league
of 8 teams based around Kigali as that is where the only ground and pitch are
situated. Cricket is played elsewhere but mostly with rubber or plastic balls.
Some hard ball cricket is played on bare clay areas, usually on football pitches.
Binnen onze vereniging
is gezien onze leeftijdsopbouw (nog) een schat aan informatie aanwezig over
cricket in de achter ons liggende jaren en bij de echt ouderen onder ons zelfs
terug tot in de 30tiger jaren.