|
Klaus Fischer op 79 jarige
leeftijd overleden - In Memoriam
IGeboren 25 mei 1932, overleden 12
april 2012
Klaus woonde als jongetje in de Jan
Tooroplaan, op het rijtje van groundsman Jan Noomen en de politieman Klaas Kaat.
Nog geen 50 meter van de velden waar Amsterdam hockeyde en VRA zomers cricket
speelde. Geen wonder dat kleine Klausje daar ging spelen. In beide sporten
bereikte hij de eerste elftallen. Bij Amsterdam I, als een onverzettelijke
achterhoedespeler die weinig bewoog maar waar je moeilijk langs kwam. In VRA I
jarenlang als opening batsman en verraderlijke slowbowler. En twee kolenschoppen
van handen waar makkelijk 52 eerste klas vangen in bleven zitten.
Vlak voor de jubileumwedstrijd op het
Museumplein eind maart had ik zijn vrouw Charlotte aan de telefoon. Er was geen
sprake van dat Klaus deel kon nemen aan de jubileum festiviteiten, daar was hij
te ziek voor. Zijn korte termijn geheugen liet hem in de steek. Wel kon hij
urenlang over zijn VRA tijd praten en dat kon Charlotte weer niet verifiëren
omdat ze Klaus toen nog niet kende. Vast staat dat Klaus een getalenteerde
sportman was en een heel sportieve speler. Na zijn studie elektrotechniek in
Delft doceerde hij jarenlang met verve in het beroepsonderwijs. Hij was voor het
vak van leermeester, begeleider en stimulator van studenten in de wieg gelegd.
Zo ontwierp hij voor VRA een elektronisch scoringboard, lang voordat die als
bouwpakket in Engeland te koop was.
Erelid Robbie Raayen haalt
herinneringen aan Klaus naar boven:
“Samen stalen we in de oorlog bomen uit het Amsterdamse Bos om het maar warm te
hebben. Als de politie niet achter ons aan zat waren het de Duitsers wel. We
verzamelden in het Bos strooibiljetten van geallieerden, de Vliegende Hollander
genaamd, om die weer in Amstelveen huis aan huis te verspreiden. En dat mocht
niet van de Moffen. Ik voelde me altijd veilig met Klaus erbij.
En dan was er die trip naar Parijs
met VRA I. Bij aankomst in het hotel ging de telefoon voor Klaus. We hebben hem
daarna vier dagen niet meer gezien. Iets met een vriendin of zo….
Het fijne vertelde Klaus nooit. Hij
was altijd op zichzelf, maar wel een trouwe teamgenoot, anders speel je niet zo
lag in het eerste”. Aldus Rob Raayen.
Ikzelf denk met veel weemoed aan
Klaus terug. Aan mijn debuut in het eerste, net 14 jaar, opende ik met de grote
Fischer. Speelde de bal stijlvol de covers in en riep Klaus op voor een ééntje.
Hij kwam tot de helft van de mat en ik kon wel door de grond gaan. Vreesde de
ontmoeting aan de kant. Klaus kwam naar me toe en zei: “ dat doe je nooit meer,
je hebt wat geleerd vandaag “!
VRA herdenkt een groot speler en een
trouw lid. Tot het allerlaatst liet hij zich op de hoogte houden van het wel en
wee van ons clubje.
Dag Klaus, bedankt voor al die jaren
sportplezier en wijze levenslessen.
John H. Wories
Voorzitter VRA
---------------
Klaus was sinds 1974 lid van SGS maar heeft niet zo vaak voor ons gespeeld. Hij
speelde tussen 1974 en 1989 in totaal 16 wedstrijden, waarin hij 263 runs maakte, 10
wickets nam voor 159 runs en 2 vangen vasthield. Klaus bleef daarna trouw lid en
volgde het wel en wee van SGS, zij het op afstand. Daarom hebben veel van de
SGS-ers die na 1990 toetraden deze rustige, sportieve man nooit ontmoet.
Moge hij rusten in vrede.
Maarten Ingelse
secretaris SGS
---------------
Uitvaartplechtigheid op woensdag 18 april 2012 om 13:30 uur in het Groene
Kerkje, Haarlemmerstraatweg 6 te Oegstgeest.Link naar de
rouwkaart (pdf bestand)
|